sadasd

Akcja Kwiatu kalafiora została umiejscowiona
w Poznaniu a czas wydarzeń wyraźnie określony. Rozgrywają się one
między 31 grudniem 1977 (sobota), a 1lutego 1978 roku (środa) w trudnej
rzeczywistości PRL-u: kolejki w sklepach, oszczędności energii
elektrycznej, niewygody mieszkaniowe i kłopoty finansowe. Słowem okres
naznaczony troską, smutkiem, a czasem rozpaczą. Wtedy właśnie dom i
najbliżsi stają się dla większości oparciem, nadzieją i azylem. I
tak rodzina Borejków mieszka w starym kwaterunkowym mieszkaniu (ze
względu na niski czynsz) umeblowanym sprzętami w stylu lat
pięćdziesiątych. Także ich sytuacja finansowa była dość trudna. Ojciec
Borejko z zawodu filolog klasyczny niewiele zarabiał, a mama od
urodzenia trzeciej córki Natalii zajęła się wyłącznie domem i
wychowywaniem córek, czasem tylko dorabiając robieniem swetrów na
maszynie dziewiarskiej – nie było to jednak zajęcie popłatne. Cztery
córki państwa Borejków chodziły więc ubrane skromnie i żywiły się w
sposób niewyszukany. Mimo to atmosfera panująca w rodzinie była zawsze
serdeczna, co odczuwali wszyscy ich znajomi. 1977. Akcja
powieści rozpoczyna się wyprawą sióstr Borejko – czternastoletniej Idy
i siedemnastoletniej Gabrieli na zakupy. W trakcie lustrowania witryn
sklepowych wpadły na Janusza Pyziaka, kolegę Gabrysi z sekcji
koszykówki, znanego podrywacza. Najstarsza Borejkówna dąsała się na
niego, gdyż zabiegając o jej względy porównał ją do kwiatu jabłoni.
Byłoby to i miłe z jego strony, ale owego komplementu stanowczo
nadużywał w stosunku do innych dziewcząt. Humor jej nie dopisywał i z
tego względu, że została zaproszona na prywatkę do kuzynki Joanny, w
perspektywie miała więc towarzystwo wspomnianego bawidamka i w dodatku
nie miała się w co ubrać. Na szczęście, mama, dobry duch tego domu,
wyczarowała jej kreację z żółtej firanki. Przed wyjściem na wspomnianą
imprezę zważył humor wszystkim domownikom niespodziewany gość. Była to
nieznajoma, niesympatyczna kobieta skarżąca się na hałasy dochodzące z
wewnątrz ich mieszkania i prosiła, żeby zamykać drzwi wejściowe. Chwilę
później Gaba bawiła się już w najlepsze u Joasi. Wpadł jej w oko Robert
Rojek, zwany Robrojkiem, ale on najwyraźniej zajęty był Anielą, wobec
czego rezolutna siedemnastolatka postanowiła się bawić z Januszem
Pyziakiem. Niedługo po północy rozdzwonił się telefon, przez który
zapłakane siostry poinformowały Gabrysię, że mamę zabrało pogotowie do
szpitala. W tej trudnej chwili pomógł jej właśnie Robrojek. Podwiózł ją
najpierw do domu a później do szpitala. Następnego dnia mama
Borejkowa była już po operacji i czuła się dobrze, ale Gabrysi musiała
podołać wszystkim obowiązkom domowym, więc zwolniła się na kilka dni ze
szkoły. Najgorzej radziła sobie z gotowaniem. Na szczęście, ciocia Fela
świetnie gotowała i cała rodzina wybrała się do niej na obiad a potem
do szpitala. Po południu odwiedzili Gabrysię koledzy i koleżanki z
liceum poligraficznego, do którego uczęszczała. Podczas rozmowy
narodził się pomysł utworzenia dyskusyjnej grupy ESD (Eksperymentalny
Sygnał Dobra – którym był uśmiech). Aniela została prezesem tej grupy a
Gabrysia wiceprzewodniczącą. Ojciec Ignacy Borejko był
człowiekiem bez reszty pochłonięty swoją pracą w Bibliotece
Raczyńskich, więc kolejny dzień był prawdziwie sądny dla
siedemnastolatki. Musiała ona umieścić Natalię w półinternacie,
Patrycję w przedszkolu, zawiadomić spółdzielnię o chorobie mamy, zrobić
zakupy i przyrządzić posiłki. W dodatku młodsze siostry, Pulpa i
Nutria, postanowiły napisać listy do swej rodzicielki, w których
skarżyły się na swe ciężkie życie. Do tego doszły szkolne kłopoty z
fizyką... Sporo, jak na barki nastoletniej dziewczyny... Prześladowało
ją jakieś fatum. W kilka dni później Gabrysia bawiła na urodzinach
Anieli i znowu telefonicznie dowiedziała się o chorobie sióstr na
świnkę. Zaraz zaopiekowała się nimi, ale jakby tego było mało o północy
usłyszała krzyki sąsiadki Szczepańskiej. Poinformowała ją, że hałasy
dochodzą z pokoju sióstr przez dziurę w ścianie, którą kilka dni
później zobowiązał się zamurować Janusz Pyziak, ostatnio coraz bardziej
zakochany w Gabrieli. 15 stycznia odbyło się zebranie grupy
ESD. Obrady podsłuchała sąsiadka Szczepańska i opacznie zrozumiawszy
ideę narady oskarżyła grupę uczniów o rozprowadzanie narkotyków LSD. Cała
sprawa dotarła do władz szkolnych. Na szczęście, wyjaśniło się, że
wścibska sąsiadka źle usłyszała. Niestety, zakazano grupie dalszego
działania. Tymczasem Janusz postanowił wyznać Gabrysi, jak
wiele dla niego znaczy. Ona, mając jednak na uwadze przykre
wcześniejsze doświadczenia, nie chciała do tego dopuścić i w rezultacie
pokłócili się a bohaterka randki została nazwana kwiatem kalafiora,
czyli osobą pozbawioną wdzięku i romantyzmu. Dziewczyna była tak
zrezygnowana, że nie zawahała się zejść o północy z blokowym do
piwnicy, by sprawdzić przyczynę hałasów. Spotkali tam ludzi, którzy
dzielili mięso. Wszystko się wreszcie wyjaśniło. Zbliżał się
dzień urodzin taty. Gabrysia postanowiła upiec tort a młodsze
rodzeństwo szykowało laurki. Tego dnia wróciła też mama ze szpitala, co
było największą niespodzianką. Zawitał też i Janusz z przeprosinami.
Pani Szczepańska została obdzielona tortem i od tego czasu stała się
znacznie sympatyczniejsza. Nawet zaczęła się uśmiechać!!! Rodzinne
ciepło i serdeczność wobec otoczenia aż emanują z tej powieści.
Przejawy tego są widoczne zarówno w przebiegu akcji, jak i samym języku
powieści.